Pokazują interakcję pomiędzy obiektami lub/i rolami. Nacisk położony jest na to jaki obiekt (rola) wchodzi w interakcje z innym obiektem.
Mogą występować na różnym stopniu szczegółowości:
Na wczesnych etapach komunikaty mają zazwyczaj nazwy opisowe
Na etapie projektowania, gdy na diagramach występują instancje konkretnych zazwyczaj Komunikaty odpowiadają wywołaniom operacji i są tak etykietowane.
Uwaga: Interakcja przedstawia jeden (kilka) konkretnych scenariuszy interakcji ale nie wszystkie możliwe.
W narzędziu są:
diagramy sekwencji – właściwe diagramy sekwencji
diagramy przeglądowe interakcji – pozwalają przy pomocy zapisu podobnego do diagramów aktywności ukazać wzajemne relacje pomiędzy diagramami interakcji. Zamiast aktywności występują odwołania do diagramów interakcji.
Diagramy komunikacji są inną formą zapisu diagramów sekwencji.
Zastosowanie na poziomie modelowania:
Specyfikacji PU
Specyfikacji PB
Budowania modelu
Budowania i generowanie prototypu
Zastosowanie na poziomie projektowania:
Znajdowania klas
Znajdowania operacji
Typowe błędy
Brak konsekwencji w zapisie
Specyfikowanie na nieodpowiednim poziomie abstrakcji dla danego etapu
Zbyt wczesne utożsamianie roli z klasą
Zamiany w stosunku do wcześniejszych wersji UML
wprowadzono „fragmenty kombionowane” (ang. combined fragment)
etykiety (ang. continuation)
zdarzenie stworzenia i zniszczenia
bramki (ang. gate)
użycie interakcji
dekompozycję
Powyższe zmiany umożliwiają bardziej zwięzły zapis diagramów sekwencji np. poprzez unikanie zapisywania wielokrotnie tych samych fragmentów.
Składowe diagramów
Obiekty (role)
Linie życia
Komunikaty
Aktorzy
warunki, ograniczenia
fragmenty kombinowane
Operatory dla fragmentów kombinowanych
alt – wybór
opt – zostanie wykonany jeżeli warunek jest spełniony
break – jeśli warunek jest prawdziwy pozostała część otaczającego fragmentu się nie wykona
par – wystąpienie zdarzeń z dwóch fragmentów jest „wymieszane”
seq – zachowana jest kolejność komunikatów w obrębie danej linii życia.